Mér finnst ég eldast um tíu ár þegar ég horfi framan í þennan hóp af þreyttum andlitum fyrir framan mig. Þreyttum, og áreiðanlega þunnum, einhverjum. Hverjum datt eiginlega í hug að hafa lúðrasveitaræfingu kl. 10 á laugardagsmorgni, og af hverju samþykkti ég það? Formaðurinn, já, það var hans hugmynd. Svo hann kæmist í veiði eða einhvern álíka fjára eftir hádegið. Ég sver, þessi maður hefur allt of mikil völd, ég þarf að ræða það við hina í stjórninni. Eða við hann sjálfan, ætli það verði ekki afmæliskaffi hjá pabba um komandi helgi?
— Básúnur, horn og baritónar frá takti 116.
(hmmm)
Hver er að spila A í öðru slagi í 120?
— Ég.
— Það er of lágt hjá þér. Geturðu hækkað það?
— Ég hef alltaf spilað það svona.
— Já, en það er of lágt núna. Geturðu tekið það á 3. takka?
Nei, það er enn of lágt.
— Ég hef alltaf spilað það svona. Þú hefur aldrei sagt neitt áður.
— Þú ert með þríundina í hljómnum. Hann hljómar alls ekki vel nema þú hækkir þig.
— En ég hef alltaf spilað A svona.
Klukkan er 10:25 og ég hreinlega tel mínúturnar fram að hléi.
– – –
— Þið munið svo að það er spilamennska á laugardaginn eftir viku, kl. 13:30. Mæting við Austurvöll ekki síðar en korter yfir eitt.
— Ég kemst ekki.
— Ekki ég heldur.
— Átti hún ekki að vera klukkan þrjú? Ég hélt það. Ég get allavega ekki mætt fyrr en á slaginu hálf tvö.
— Við erum búin að skuldbinda okkur. Það voru allavega 17 sem sögðust komast þegar við ræddum þetta fyrir meira en hálfum mánuði síðan. Hvað eru margir hér sem komast pottþétt?
Tólf. Það eru tólf, af rúmlega þrjátíu manna bandi sem komast áreiðanlega. Við erum að fá fjárstyrki frá borginni, og svo getur fólk ekki mætt í það sem það lofar sér. Stundum hvarflar að mér að hreinlega hætta að mæta. Getur lúðrasveit kennt sig við og komið fram sem lúðrasveit stærsta sveitarfélagsins á landinu ef alltaf þarf að manna uppundir helming með lánsspilurum úr sveitum annarra bæjarfélaga?
Klukkan er langt gengin í eitt þegar ég hef gengið frá eftir æfinguna og skellt í lás á eftir mér. Á móti mér tekur vorsólin og við mér blasir blómabeð sem er við það að lifna við. Allur Hljómskálagarðurinn er farinn að búa sig undir sumarskrúðann, og eitthvað blæs í pínulitla glóð í brjósti mér svo hún lifnar við að nýju.
O jæja, hugsa ég, eins og svo oft áður. Einn vetur enn. En bara einn vetur enn.
[Skrifað í ritlistarnámi vorið 2017. Þetta er endurbirt hér í minningu Páls Pampichler Pálssonar (1928-2023) sem lést í síðasta mánuði, og samdi og útsetti heilmörg verk fyrir lúðrasveitir og samspilshópa, þ.á.m. Tjarnarmars.]
Leave a Reply