Dalaland

[örsaga]

—

by

Gréta
in

Það var bankað.

Fyrir utan stóð ekkert nema vetrarmyrkrið og starði inn.
Ég fann hvernig köld augu þess horfðu beint inn í sálu mína og sögðu: „Ég veit.“

Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *