Fyrirvari: Þessi smásaga hefur ekkert með húsnæði að gera.
Eitt sinn var kona sem bjó í leiguíbúð, sem hún leigði af hinu opinbera.
Morgun einn varð hún vör við misfellur í málningunni í loftinu, en hugsaði með sér að hún myndi kíkja á þetta á næstu dögum. Nógu öðru var að sinna, og daglegt líf þurfti að ganga sinn gang. Næstu daga fylgdist hún með misfellunni, sem stækkaði ekki sjáanlega en hvarf þó ekki. Þegar hún svo náði sér í stiga og prílaði upp undir loft til að pota í hana fannst henni sem þetta gætu mögulega verið raki eftir rigningar og ásetti sér að spyrjast fyrir um það hjá stofnuninni, sem átti húsnæðið.
Fyrst sendi hún tölvupóst, til að láta vita um grunsemdir. Tölvupóstur hefur þá kosti að viðtakandi hefur tækifæri til að skoða málið áður en svar er sent, og svo má senda hann á manna á milli ef svör eru ekki á hreinu. En konan fékk engin viðbrögð. Tveimur vikum síðar, þegar henni hafði loksins tekist að ná símasambandi við einhvern sem gæti haft með málið að gera, var henni sagt að allt viðhald væri í höndum framkvæmdasviðs og að þar væru menn með áætlanir um eftirlit og viðhald, og hún skyldi ekki hafa áhyggjur.
Hálfu ári, og nokkrum tölvupóstum síðar, var misfellan í loftinu farin að líkjast graftarkýli, fullu af lífi en sprakk þó ekki. Það leit út fyrir að engin eftirfylgni væri með athugasemdum konunnar, og að viðhaldsáætlunin væri líklega bara að ná til annarra húseigna en þeirrar sem hýsti hana.
Það var svo haustkvöld eitt, eftir nokkurra daga rigningar, að slagviðri gerði útslagið og kýlið brast. Niður úr lofti konunnar gusuðust fjöldamargir lítrar af rigningavatni, málningartægjum og smávegis spýtnabraki. Það var þó bót í máli að skömmu eftir gegnsósun heimilisins stytti upp, og þrátt fyrir að í gegnum gatið sást örlítið upp á háaloftið, þá rigndi ekki lengur inn.
Þegar skrifstofa stofnunarinnar opnaði morguninn eftir stóð konan úti fyrir dyrum og óskaði eftir umbótum. „Jaá,“ svaraði veran í móttökunni, „ég skal athuga hvort einhver sem sér um samskipti við framkvæmdasvið geti talað við þig.“
Tveimur vatnglösum og þremur tímaritaflettingum síðar fékk konan náðarsamlegast viðtal hjá einhverjum sem sá um samskipti, og bar upp erindið. Það væri gat í loftinu og rakaskemmdir á gólfinu og á húsgögnum. Hún hefði sent athugasemdir og beiðnir inn nokkrum sinnum, og hringt líka og beðið fyrir skilaboð en verið sagt að þetta væri allt „under control.“
„Ég skil,“ sagði fulltrúinn. „Ég sé ekkert um neinar athugasemdir eða ábendingar frá þér, en ég skal taka orð þín fyrir það. En hvað er það sem þú vilt að við gerum?“
„Ég er að óska eftir því að fá iðnaðarmenn til að laga þakið … ég get sjálfsagt reynt að vinna með gólfið og húsgögnin sjálf…?“
„En rignir inn til þín núna?“ sagði fulltrúinn og leit út um gluggann á skýlítinn himininn.
„Nei,“ svaraði konan, „ekki akkúrat þessa stundina…“
„Þá er ég hræddur um að við getum ekkert gert eins og staðan er núna. En þér er velkomið að senda inn athugasemd.“
[júlí 2019]
Leave a Reply