Í árdaga takmörkuðust Twitter-tístin við 140 stafabil og ég ákvað að spreyta mig á prósa- eða örsagnagerð sem félli innan þess ramma. Afraksturinn (tekinn af Twitter) er hér fyrir neðan og mögulega bætist meira við ef ég tek þetta upp aftur.
Áður fluttu þeir eingöngu um áramót, en nú sjást árstíðabundin sumarhús álfa á engjum og túnum þessa lands líkt og ofvaxnir sykurpúðar.
(sept. 2018)
Eins og afturvísandi andlit Janusar horfir umferðarskrímslið á okkur og manar mig að aka nær. Glott þess er ögrandi en ég bít ekki á agnið.
(sept. 2018)
Á stöðuvatninu Undorn fljóta stórar ljámýs í hundraðatali. Á hverri ljámús er þyrping agnarlítilla húsa með ljósálfalíkum íbúum.
(júní 2017)
Innst inni í dalnum situr aukasjálf mitt á síðustu heillegu þúfunni og horfir á fjallið leka niður hlíðina líkt og skriðjökul.
(júní 2017)
Umvafin blómahafi fjallshlíðarinnar drukkum við englavín og horfðum á sólina brenna upp.
(sept. 2015)
Undir 2 bláberjum fann ég hundasúru. Þar hafði hún falið sig í von um að verða ekki étin, en varnarleysi lyngbúa hvarflaði ekki að henni.
(maí 2015)
Ég teygi út hendurnar og fanga í þær tunglsljósið, svo ég fái lýst upp andlit þitt í hvert sinn sem leiðir okkar liggja saman.
(maí 2015)
Fjórtán bræður bjuggu í hafinu. Þrettán bjuggu á þrettán öldum, stundum lygnum, stundum úfnum, en sá fjórtándi bjó á skeri úti í hafsauga.
(janúar 2014)
Leave a Reply