Þegar ég sit við gluggann minn og horfi út á haf og eyjar, þá hvarflar hugurinn gjarnan að þessu duglega fólki sem fer af heimili sínu, oft í hverri viku, til að sækja vinnu. Sjálfum þætti mér best að vinna bara heima við ef ég nennti svoleiðis dútli.
Ekki það að ég sé einhver iðjuleysingi; ég vinn að því alla daga að auðga andann og dýpka eigin hugsanir og vitund. Stundum rýni ég í bækur líka, því það er jú gott að víkka sjóndeildarhringinn, en mestmegnis renni ég eigin þönkum fram og aftur í huganum.
Af og til hlusta ég á fréttirnar og heimsmálin, maður má nú ekki halda sig alveg utan við þann heim sem samferðafólk manns hrærist í, en þó ekki svo oft að það fari að íþyngja mínum eigin hugsunum. Merkilegt, hvað þetta eru miklir moðhausar upp til hópa, sem eru að stjórna landinu. Hugsa bara um eigin áhugamál og að skara eld að eigin köku. Ég get ekki séð að þeir séu með nokkru móti að leggja sitt til samfélagsins.
Leave a Reply