Þetta fjandans óveður var búið að geysa megnið af deginum og átti víst gera það langt fram á kvöld, með ruslatunnur á flækingi og áramótaruslið fjúkandi um allar götur á meðan rigningin lamdi glugga og veggi. Svo það var ekkert að gera annað en að halda sig heima og reyna að koma einhverju því í verk, sem hafði beðið “betri tíma” frá því fyrir áramót (*hóst* … fyrir jól…). Þar á meðal var að festa upp þurrkgrind inni á baðherbergi.
Ég var rétt búin að pakka grindinni ásamt fylgihlutum upp úr kassanum og fiska hallamálið fram úr yfirfullri geymslunni, þegar dyrabjallan hljóðaði eins og dauðahrygla smápúka á Dómsdegi. Ég veit ekki hvort það er mitt eða leigusalans að skipta um eitthvað sem skipta þarf um í blessaðri bjöllunni, en Ésús. Eitthvað verður að gera. Ekki ætla ég að hlusta á þessi óhljóð í hvert sinn sem gesti ber að garði.
Fyrir utan stóð Óli Magna, gamall kærasti sem ég hafði ekki sé í meira en áratug. Já, gott ef ég sá hann ekki síðast uppi á spítala þegar dóttir hans fæddist. Þessi sem er áreiðanlega að verða 15 ára og býr nú heima hjá pabba gamla, að ég held.
“Hæ… býrð þú hér?! Ég lenti í smá veseni með bílinn hér úti á plani… Áttu nokkuð felgulykil…? Eða maðurinn þinn sko…?”
Ég sagði honum að ég byggi nú ein, og að ég þyrfti engan fjandans karl til að eiga felgulykil; hann væri bara úti í bíl og ég skyldi bara sækja hann.
Og fyrir þennan gamla kærasta, sem gat ekki sýnt þá fyrirhyggju að vera með felgulykil í eigin bíl, braust ég í gegnum rennblautt óviðrið sem ég hafði svarið að koma ekki nálægt nema með rúðugler á milli, og kom til baka eins og hundur af sundi dreginn, hrollköld og bölvandi. Þá fyrst hóstaði fíflið upp úr sér að hann sæi ekki fram á geta skipt um dekkið einn, ekki í þessu veðri, og að hann væri búinn að hringja í einhvern félaga sinn sem ætlaði að koma og hjálpa honum. “Og Siggi, hann kemur með lykil með sér, ef ekki tvo. Hann er svona dellukall; á alveg fullt af þessu. Þessi sem hann kemur með er miklu betri en þinn. En takk samt.”
Hann hefur tekið eftir því þegar það byrjaði að sjóða á mér, því hann bætti við í flýti: “En, ég get kannski gert eitthvað á meðan ég bíð eftir Sigga? Jah, að því gefnu að ég fái að bíða hér innandyra eftir honum?”
“Jáá…, fyrst þú ert hérna; heldurðu að þú værir ekki til í að hjálpa mér að festa upp svosem eins og eina þurrkgrind? Ég var að byrja á því þegar þú hringdir bjöllunni, og það er eiginlega betra að vera tveir heldur en einn að standa í því…”
Hann má nú eiga það, karlinn, að hann fleygði af sér jakkanum og hettupeysunni og var kominn á kaf ofan í verkfæratöskuna mína áður en ég náði að fara eitthvað nánar í að ég gæti þetta í raun alveg sjálf, en það væri helst þetta með aukahendurnar og frálagshillur sem mig skorti til þess að gera þetta almennilega. Og það tók ekki langan tíma fyrir okkur að skvera upp grindinni í sameiningu.
Ég tók utan um hann í kveðjuskyni áður en hann stökk af stað út í rennblautt svartnættið, og fann af honum gamalkunna lykt. Lykt af tíma þegar áhyggjurnar voru svo lítilfjörlegar, sumrin lengri, félagsskapurinn afslappaðri og framtíðin var seinni tíma vandamál. Auðvitað áttum við öll okkar drauga og djöfla, en í ljóma nostalgíunnar var allt bara svo miklu skemmtilegra, og við svo miklu hamingjusamari á þessum tíma.
Það var ekki fyrr en hann var farinn að ég tók eftir að hann hafði gleymt peysunni sinni inni í stofu. Svo nú sit ég í eldhúsinu, íklædd peysunni hans og anda að mér lyktinni af árunum ‘97-’99. Kaffið í bollanum er svart og ómengað, og ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að taka upp reykingar.
[Janúar 2015]
Leave a Reply